Cengiz ve Suat, erken çocukluk dönemlerinde otizm spektrum bozukluğu tanısı almış, dikkat süreleri oldukça kısa, yerinde duramayan ve meşguliyet becerileri sınırlı olan ikiz kardeşlerdir. İlk eğitim süreçlerinde, davranışsal regülasyonları sağlamakta güçlük yaşamış ve daha önceki rehabilitasyon merkezlerinde anlamlı bir gelişim gösteremedikleri gözlemlenmiştir.
Ancak Sobe Vakfı’na kabul edilmeleriyle birlikte, yaşamlarında önemli bir dönüm noktası gerçekleşmiştir. Eğitimlerine, bireyselleştirilmiş programlar kapsamında, yetişkin modülünde başlamışlardır. Bu süreçte temel yaşam becerileri, öz bakım, sosyal etkileşim ve işlevsel iletişim alanlarında sistemli ve sabırlı bir yaklaşımla gelişim kaydetmişlerdir. Zaman içinde dikkat süreleri artmış, görev tamamlama ve yönlendirmelere uyum gösterme becerileri gözle görülür şekilde ilerlemiştir.
Yetişkin eğitim modülünü başarıyla tamamlamalarının ardından, Cengiz ve Suat, Sobe bünyesindeki İstihdam Modülü’ne geçiş yapmışlardır. Burada, ileride çalışacakları fabrikanın iş akışına uygun olarak düzenlenmiş iş simülasyonlarına katılmışlardır. Paketleme, sınıflandırma, ürün kontrolü gibi görevlerde deneme-yanılma yoluyla öğrenme sağlanmış; yapılandırılmış çevre, görsel destekler ve bire bir rehberlik yöntemleri kullanılarak iş becerileri pekiştirilmiştir.
Simülasyon sürecini başarıyla tamamlayan kardeşler, ardından gerçek iş ortamına geçiş yapmış ve bir üretim fabrikasında istihdam edilmişlerdir. İşverenin ve mesai arkadaşlarının desteğiyle, sosyal uyum süreçleri güçlenmiş; sorumluluk bilinci gelişmiştir. Bugün itibarıyla düzenli olarak işlerine gitmekte, görevlerini bağımsız biçimde yerine getirmekte ve üretim sürecine aktif katkı sunmaktadırlar.
Aileleri, çocuklarının bu gelişiminden büyük bir mutluluk ve gurur duymaktadır. Aynı zamanda ev ekonomisine sağladıkları katkı, hem kardeşlerin özgüvenini artırmakta hem de toplumsal aidiyet duygularını pekiştirmektedir.
Cengiz ve Suat’ın hikâyesi, otizmli bireylerin uygun eğitim, doğru yönlendirme ve destekleyici çevre ile üretken bireyler haline gelebileceğinin somut bir göstergesidir. Bu örnek, özel gereksinimli bireylerin istihdam sürecine dahil edilmesinin yalnızca bireysel değil, toplumsal bir kazanım olduğunu da ortaya koymaktadır.
